Enver Ercan, Hülya Deniz Ünal
Geçenlerde, Varlık Dergisi'nde Enver Ercan'ın genç şairlere öğütler veren (yoksa hafif yollu çıkışan mı demeliyim?) bir yazısını okudum.
Şiir yazan gençlere, kendi aralarında yaptıkları özel konuşmaları kimseye -hatta kendisine bile- aktarmamalarını öğütlerken,
"İki kişi arasında yapılan konuşmalar, karşıdakinin haysiyetine emanet edilir" diyordu.
Bir bakıma hayat bilgisini, şair bakışıyla dilimize çeviriyordu. Doğal olarak da bildiğimiz ama üzerinde durmadığımız bir ayrıntıyla bizi yeniden yüzleştiriyor, bir şiir çevirisi gibi yeniden yazıyordu.
Bu tümce, bir büyük yüzleşme, bir yarılma, bir sarsıntı, bir depreme dönüştü içimde...
(.....)
İki kişi arasındaki konuşmalar gerçekten de karşıdakinin haysiyetine emanet edilir. Çünkü siz karşınızdaki kişiye güvenmiş, paylaşmışsınızdır. İnsan olmanın erdemi değil midir paylaşmak ve bizimle konuşulanı tüm giziyle korumak.
İnsan kimi zaman kendine bile fazla gelir. İçinizdeki yükü taşıyamadığınızda, yüreğiyle bir omuz verir size güvendiğiniz bir insan. Siz yol alırsınız ondan güç alarak, acıların arasında yer açar, adım atar, soluklanırsınız. (....)
Şair bedense, şiir ruhtur. Haysiyet de ruhun derinliklerinde gizlidir. Evet, tam da orada. Kalbin şiirle attığı yerde... Kasım 2006
Hülya Deniz Ünal, (Denizsuyukâsesi, Nisan 2007,24)
Hülya Deniz Ünal''ın, ancak bir bölümünü alabildiğim yazısı; hepimize gücenik bir mektup gibi. Çocukluğumuzda, ilkokul kitaplarımızdan biri olan "Hayat Bilgisi" nde unutulmuş hüzünlü bir ders notu.
Herkesin büyük şair olduğu edebiyat ortamında; Necatigil'in deyişiyle "Hayatı, şiirlerini doğrulamayan" yaldızlı isimler kol gezmekte. Kötü şiirlerden daha tehlikeli.
Daha önce sadece iyi şiirlerinden bildiğim, ''dolu başaklar'' gibi alçakgönüllü bir yüzle, incelikli bir insanla, İzmir Kitap Fuarı''nda tanışmak; benim için sevinç oldu.
"Harflerim alfabeye
ülkem haritalara fazla"
**
Doğaya yasladım sırtımı
bir hançerin ışıltılı ağzına
canıma batan kıymığa
hayata!...
diyen Hülya Deniz Ünal
şiirine de selam olsun.
İlhan Büyükcebeci
"İki kişi arasında yapılan konuşmalar, karşıdakinin haysiyetine emanet edilir" diyordu.
Bir bakıma hayat bilgisini, şair bakışıyla dilimize çeviriyordu. Doğal olarak da bildiğimiz ama üzerinde durmadığımız bir ayrıntıyla bizi yeniden yüzleştiriyor, bir şiir çevirisi gibi yeniden yazıyordu.
Bu tümce, bir büyük yüzleşme, bir yarılma, bir sarsıntı, bir depreme dönüştü içimde...
(.....)
İki kişi arasındaki konuşmalar gerçekten de karşıdakinin haysiyetine emanet edilir. Çünkü siz karşınızdaki kişiye güvenmiş, paylaşmışsınızdır. İnsan olmanın erdemi değil midir paylaşmak ve bizimle konuşulanı tüm giziyle korumak.
İnsan kimi zaman kendine bile fazla gelir. İçinizdeki yükü taşıyamadığınızda, yüreğiyle bir omuz verir size güvendiğiniz bir insan. Siz yol alırsınız ondan güç alarak, acıların arasında yer açar, adım atar, soluklanırsınız. (....)
Şair bedense, şiir ruhtur. Haysiyet de ruhun derinliklerinde gizlidir. Evet, tam da orada. Kalbin şiirle attığı yerde... Kasım 2006
Hülya Deniz Ünal, (Denizsuyukâsesi, Nisan 2007,24)
Hülya Deniz Ünal''ın, ancak bir bölümünü alabildiğim yazısı; hepimize gücenik bir mektup gibi. Çocukluğumuzda, ilkokul kitaplarımızdan biri olan "Hayat Bilgisi" nde unutulmuş hüzünlü bir ders notu.
Herkesin büyük şair olduğu edebiyat ortamında; Necatigil'in deyişiyle "Hayatı, şiirlerini doğrulamayan" yaldızlı isimler kol gezmekte. Kötü şiirlerden daha tehlikeli.
Daha önce sadece iyi şiirlerinden bildiğim, ''dolu başaklar'' gibi alçakgönüllü bir yüzle, incelikli bir insanla, İzmir Kitap Fuarı''nda tanışmak; benim için sevinç oldu.
"Harflerim alfabeye
ülkem haritalara fazla"
**
Doğaya yasladım sırtımı
bir hançerin ışıltılı ağzına
canıma batan kıymığa
hayata!...
diyen Hülya Deniz Ünal
şiirine de selam olsun.
İlhan Büyükcebeci
