En Güzel Yalnızlıktır Yazar Yalnızlığı...

Yazmak, yaşamaktır. Yaşamaksa, paylaşmak.. Yazar, beynindeki ve yüreğindeki sözcüklerle kurar evrenini. Diğer dallarda olduğu gibi, her türlü yazınsal yapıt, herhangi bir etken sonucu var olur ve yaşar.

İnsanoğlunun içinde o yazma isteği varsa, yaşama dair duygu ve düşüncelerini öykülerle, şiirlerle dile getirerek yazma serüvenine böyle başlar.

Kalem tutan bir insan, yüreğinde ağır bir sorumluluk duygusu taşır. Bu hem yazmak adına hem de yazmak için gereksinim duyulan yalnızlık adına taşıdığı sorumluluktur. Yazamaz, bir şeyler üretemez ve ürettiklerini insanlarla paylaşamazsa huzursuz ve mutsuz olur. Bir amaca erişmek, bir şeyi elde etmek veya bir şeye karşı koyabilmek adına verdiği mücadeledir yalnızlığı...

Paylaşım, onun en büyük gereksinimi olmasına karşın bir yazın insanı, o çok sevdiği yalnızlığını kimseyle paylaşamaz çünkü yazınsal bir yapıt üzerinde çalıştığı zaman duygu ve düşüncelerini en iyi bir biçimde ifade edebilmek için sık sık kendisiyle kalmak zorundadır.

Bazen fırtınalar eser ve sığınacak bir liman bulamaz. Dalgalar, fırtına yatışıncaya dek hırpalar onu... Bazen de bir kapı zili ya da telefon sesi, kendisini çileden çıkarmaya yetebilir ve zamanı geldiğinde, özenle bakımını yaparak büyüttüğü çiçeklerin kokusunu, toplumca paylaşma mutluluğunu tadar.

Bu arada yalnız kalmak kadar yazarken yazılanları yaşamak da gerekiyor. Bu da bir yazın insanı için kolay olmuyor. Çünkü sevginin ve güzelliğin yanında zorluğu ve acısı vardır yazmanın... ve hiçbir yalnızlık, yazar yalnızlığının yerini tutamaz.

Ne zaman bir şeyler yazmak için çalışma odama geçsem, yazmaya başladığım anda kendimi masa başında tarif edemeyeceğim bir gürültü ve kalabalık arasında bulurum. En çok da, geçmiş dönemlerde yaşantımda yer alan bir takım insanlarla yüzleşmek durumunda kalmak sarsar beni. Bir süre dayanılmaz baş ağrıları, üzüntüden kaynaklanan kilo kaybı, asık bir yüz, sancıyan bir yürek ve yıpranmış bir ruhla gezinirim ortalıklarda.

Yeniden yüzleşmek durumunda kaldığınız karakterlere tahammül etmek, günlerce, aylarca hatta yıllarca bu karakterlerle hesaplaşmak zorunda kalmak kolaylıkla üstlenilecek bir durum değildir.. Bir süre sonra, ama uzunca bir süre sonra ya güçlendiğim ya da yaşanılan olumsuz olayları kanıksamak durumunda kaldığım için içsel dünyamda yer etmiş olumsuz izlerin yavaş yavaş silindiğine tanık olurum ta ki, onları yeniden canlandırıncaya dek...

Bütün bunların yanında;
Yazar, yalnızlığın meyvelerini yiyip koçanını çöpe atmasını bilendir..
Hem zor, hem kutsal, hem de acı bir ibadettir.

Yazar, bu yalnızlık döneminde korkunun, telaşın sevincin, umudun, aşkın ve sevginin iç içe geçtiği anları yaşar.

Yalnız kalmak ve yazmak, yüreği, sevgiyi, umudu ve aşkı büyütmek ve acıya katlanmayı kaçınılmaz kılmaktır.

Özlemlerin hayali, hasretidir ya da;
hilesiz, karşılıksız fedakarlık yapmanın yoğunluğudur... Zayıf olanı yorar, sevgisiz ve güzel günleri umut etmeyeni boğar, güçlü olanı büyütür ve çoğaltır.

Yazarın yalnızlığı; en uzun zaman dilimi gibidir... Okyanus gibi sessiz, durgun ve derin.

Toz pembe yürek sıcaklığındadır... En güzel düşlerin arka bahçesi.

Yazarın fırtınalarda sığındığı tek liman yalnızlıktır...

Yalnızlık, bazen de;
Gök gürültülü bir yağmur tadı eşliğinde yazarı, elinden tutup o çok sevdiği dünyasına götürendir. Her şeyden önemlisi, bir yazar, halkıyla ağlayıp halkıyla gülebiliyorsa ve paylaşımlarıyla umudu çoğaltıp acıları en aza indirgeyebiliyorsa en güzel yalnızlıktır yazarın yalnızlığı..

Alev Kutluözen

(Beşparmak Kültür ve Sanat Dergisi)