BAKIŞ AÇISI...

Kara bulutlarla kaplı bir gökyüzü ve kapkaranlıkların içinde güneş... bembeyaz bir güvercin, kanatlarını olabildiğine açmış uçuyor. Nereye doğru uçuyor, ışığa doğru mu yoksa karanlığa doğru mu?

İlk olarak güneşi arkasında görüyorum ve her yer karanlık. Kendisi beyaz da olsa, ışığın tersi yönüne doğru uçuyor diye değerlendiriyorum, belki de ışık gözlerini kamaştırıp önünü göremez diye, ışığın aydınlattığı yolda görerek uçuyor ama ışığın kendisini göremiyor bu durumda..

Sonra şöyle bakıyorum, güvercin ışığa doğru uçuyor aslında ama ben onun arkasında bulunan bir camdan, onun önünde benim arkamda kalan ışığın yansımasını görüyorum... Böyle olunca bembeyaz güvercin ışığa doğru uçuyor ama ben ışığın yansımasıyla yetinip, onu arkama almış, onun önümde olduğunu sanıyorum...
Ya da ben güvercinim, kendime bakmaya çalışıyorum yine de anlamıyorum ben ışığa doğru mu, karanlığa doğru mu uçuyorum?

Hep sanıyorum, hiç anlayamıyorum.

Ben sanmak istemiyorum ki artık! Anlamak istiyorum... Sanıyorum deyince, anlamın çok gerilerinde bir yerlere tek başıma, kendimden uzak düştüğümü hissediyorum ve anladığım şeylerin aslında belki de her şeyin sadece benim sanışlarım olduğunu düşününce, asla anlayamayacağımı hissediyorum...

Anladığımı sanmıyorum...
ya da
Sanırım anlamıyorum...

Bu kadar çok şeye sahipken ve bile bile insanken, insan olmak yetseydi keşke birazcık... Ben tanrı olmak istemiyorum... Tanrıyım deyip, sonra da tanrıların diyarında olan bunca kötülüğe karşı sadece seyirci kalıp, tanrılığımdan utanmayı istemiyorum işte... İnsan mı yapıyor kötülükleri tanrı mı? Tabi biz tanrılarsak eğer... Aciz tanrılar savaşıyor, aciz tanrılar ölüyor, adına insan denmiş tanrılar...

Oysa ki insanken insan olabilmeyi, insan gibi yaşayabilmeyi ve sevebilmeyi başarabilseydik keşke... Ben tanrıyım diye tanrılar diyarında üstünlük savaşı yapacağımıza... Keşke görebilseydik baktığımız şeyleri birazcık...

Ben insan olabilmek istiyordum oysa, kim isterse tanrı olsun... Sen tanrı ol... Hepiniz tanrı olun!!!

Tabi ki anlarım kızarmış insan sucuğunu da ne kadar çok sevdiğinizi, kana bir türlü doymak-kanmak bilmeyen açlığınızı, susuzluğunuzu... Bilirim çocuklarınızı nasıl çürümüş insan ruhlarıyla besleyip, ellerinizin kanlı-irinli pisliğini onların saçlarını okşarken temizlediğinizi... Ben de zavallı bir insan olarak sıramı bekliyorum, ateşleriniz ne zaman bedenimi yakacak, kamçılarınızdaki zehir ne zaman beynimi eritecek... Ve tüm bu kötülükleri yaşarken, tanrılığımın hiçbir hayrını göremeden, şöyle yakaracağım tüm şeytanlara ve dünyadaki diğer tanrılara: "keşke birazcık insan olabilseydik"...

İşte o zaman kurtuluşuma giderken, tüm verdiğiniz acılardan sıyrılıp, bana yakıştırdığınız tanrılık sıfatımı kullanarak, hepinizi affedeceğim...

Zeren Beril Ulusoy